Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

How Pakistan Became a Failed State with Nuclear Weapons
World

How Pakistan Became a Failed State with Nuclear Weapons

March 16, 2026 · Frisian News

Pakistan's collapse into state failure did not happen overnight. Decades of military rule, corruption, and institutional rot left the nation unable to collect taxes, control its borders, or enforce law outside major cities, even as it maintained an atomic arsenal.

English

In February, Pakistani security forces lost control of Peshawar, the capital of Khyber Pakhtunkhwa province, after militants overran two military installations in a single night. The government announced a "tactical retreat" and did not retake the city for weeks. This was not the event that broke Pakistan, but rather proof that the break had already happened long before. A state that cannot hold its own provincial capitals has ceased to function as a state in any meaningful sense.

Pakistan's decline traces back through decades of poor choices and structural rot. Military rulers seized power five times between 1958 and 1999, each coup deepening mistrust in institutions. Civilian governments that did hold office proved unable or unwilling to build basic state capacity. Tax revenue remains among the lowest in the world relative to GDP, forcing reliance on foreign aid and debt. The state collects less money from its own citizens than many sub-Saharan African nations, yet somehow must feed an army of half a million and maintain a nuclear arsenal.

The central government never built effective authority over its rural hinterlands and tribal areas. Instead, it relied on feudal landlords, military strongmen, and warlords to keep order through patronage networks. When these networks broke down, nothing replaced them. By the 2020s, swaths of the country fell under the control of militant groups, drug cartels, and private militias. The state issued identity documents and collected some customs revenue in Karachi and Lahore, but governed little else. Most Pakistanis never paid income tax and never expected government services.

The nuclear arsenal persisted because it required only a small, specialized bureaucracy and generous military funding. Islamabad spent more on weapons than on education or health combined. The generals protected their nuclear program the way a drowning man clutches a rock, believing it gave them strategic weight on the world stage and ensured great power attention. It did neither. Instead, the weapons became a burden on an already failing state, requiring constant vigilance against theft or accident while the actual machinery of government crumbled around them.

Today Pakistan holds roughly 170 nuclear warheads and no functioning state to guard them. International observers worry about security. Pakistani officials insist everything is fine. Both statements are probably true, which tells you everything about the situation. A country does not recover from this kind of institutional collapse through elections or international pressure. It recovers, if at all, through generations of patient work building basic competence from the ground up. Pakistan has not begun that work.

✦ Frysk

Yn febrewaris ferlieren Pakistaanske feilicheidsstrupen kontrôle oer Peshawar, de hoofstêd fan Khyber Pakhtunkhwa, neidat militanten twa militêre ynstallasjes yn ien nacht oerrompeljen. De regering kundige in "taktysk teinkjen" oan en herbetamme de stêd wiken letter. Dit wie net it momint dat Pakistan brac, mar bewiis dat it brekken al folle earder bard. In steat dy't syn eigen provinsjehoofstêden net hâlde kin, funksjonearret net mear as in steat yn enige betsjinnisfol sin.

De efterútgong fan Pakistan giet werom troch tsientallen jierren fan slachte keazes en struktuerele ferrotting. Militêre hearskers gripten fiifmaal de macht tusken 1958 en 1999, elk kûp ferdjiepte it wantrouwen yn ynstitusjonen. Sivilele regearingen dy't wa oan 'e macht kamen, blearden net yn steat of net beriad om basale steatkapasiteit op te bouwen. Belestingopbringsten bliuwe ûnder de leechste yn 'e wrâld relative ta it bnp, wat twang ta ôfhinklikheid fan bûtenlandske help en skuld. De steat halsich minder jild fan syn eigen burgeren as in soad Afrikaanse landen sûd fan de Sahara, dochs moat it in heal miljoen soldaten fiere en in atoombom ûnderhalde.

De sintrale regering boud nea effektief gewag oer syn plattelandsgebieden en stamgebieden op. Yn stee dêrfan fertroude it op feudale landeigenaren, militêre sterken en oarlogsfierders om oarder te behâlden fia patronaasjenetten. Doe't dizze netten ynstarten, ferreplasje neat se. Tsjin de 2020s fellen grutte dielen fan 't lân ûnder kontrôle fan militante groepen, drugskartels en privaatmilitias. De steat gaf identiteitsdokuminten út en hieffe in soad douanebelesting yn Karachi en Lahore, mar behearde min oars. De measte Pakistanen beteljen nea ynkommensbelesting en ferwachten nea oerheidssjinsten.

It atoombaken bleau bestean omdat it allinne in lyts, spesialiseare biurokrasy en rillike militêre finansiering fereaske. Islamabad gaf mear út oan wepens as oan underwiis of sûnens tegearre. De generaals beskermen har nukleêre programma lykas in ferdrinkjende man him oan in rots fatsette, oertsjûge dat it har strategysk gewicht op 't wrâldtoaniel gaf en grutte machtsferzekering garandearje. It die nien fan beide. Yn stee dêrfan waarden de wepens in lêst op in al fallen steat, wêrfoar kontinu bewaarskip tsjin tsjeften of ûngelok nedich wie wylst de eigentlike regearingsmachynerie der omhinnekrummele.

Vandaag het Pakistan rûn 170 kernkoppen en gjin funksjonarjende steat dy't se beschermje kin. Ynternasjonale waarnimmers meitsje har soargen oer feiligheid. Pakistaanske ambtstlju sizze dat alles prima geat. Beide útspraken binne wierskynlik wier, wat der alles oer de situaasje fertelt. In lân herstelt him net fan dit soarte ynstitusjônele ynienestorting troch verkiezingen of ynternasjonale druk. It herstelt him, jo ja, troch generaasjes forsichtich wurk om basale kompetinsje fan grund ôf op op te bouwen. Pakistan is mei dat wurk net begûn.


Published March 16, 2026 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân